Obedska bara, Kupinik i Kupinovo

Polazimo nešto kasnije zbog izbora. Vodi Slavica, vozi Vlada.


Celog dana kiša neće prestati. Hladno je, ali je raspoloženje u autobusu odlično.


Stižemo u Kupinovo. Pauza za kafu u etno restoranu „Šanac“.



Čas istorije:

Kupinovo je jedino sremsko selo koje je bilo kraljevski grad. Naime, u njemu su ostaci grada Kupinika, sedišta srpskog despota  Đurđa Brankovića. Turci su ga 1521. godine osvojili i spalili. Đurađ Branković bio je unuk kneza Lazara (sin njegove ćerke Mare i Vuka Brankovića). Njegove sinove, polubraću Grgura i Stefana Brankovića, 1441. godine je sultan Mehmed II je dao oslepiti. Samo tri godine kasnije, Ðurađ Branković je uz pomoć Mađara povratio zemlju Rašku i ušao u Smederevo. Kad je 1456. umro, nasledio ga je jedini sin koji nije bio slep, Lazar. On je brzo umro, bez naslednika, pa je na presto 1458. godine došao slepi Stefan Branković. Ali već naredne godine Stefan Branković je prognan iz Srbije, najpre u Hrvatsku, gde je živela njegova sestra udata za tamošnjeg grofa, pa u Albaniju, gde je imao rođake i gde se 1460. godine oženio Angelinom, svastikom Skenderbega. Živeo je u siromaštvu, podižući decu Ðorđa i Jovana, buduće srpske despote, i ćerku Maru. Umro je 1476. godine. Osam godina posle smrti njegove mošti su bile još cele. Angelina ih je sa sinovima preko Beča i Budima prenela u Kupinovo i položila ih u tamošnju Crkvu Svetog Luke.


Angelina Branković je u Kupinovu je sagradila crkvu posvećenu Svetom Luki da bi u nju položila mošti svog supruga Svetog Stefana Slepog. Crkva je poznata među seljanima kao Despotska crkva. Sagrađena polovinom XV veka, ona je najstarija pravoslavna crkva severno od Save i Dunava. Godine 1521. Turci su do temelja razrušili Kupinovo i tom prilikom je stradala i Crkva svetog Luke.


Danas je crkva zajedno sa baroknim ikonostasom Jakova Orfelina iz 1780. godine zakonom zaštićena. Ikonostas nikad nije restaurisan.


Najstariji deo sela je sačuvan i zaštićen kao Etno-selo i tu se nalaze neke od najstarijih kuća u Vojvodini, koje su zakonom zaštićene kao kulturna dobra Srbije. Ima kuća sa početka XIX veka koje su pravljene od pletari sa trščanim krovom. Kuće imaju tremove i doksate sa drvenim stubovima i arkadama. Tipičan primer narodnog graditeljstva je kuća porodice Putnik.


Slušamo Peru pod kišobranima. Hladno je i pljušti kiša


Specijalni rezervat prirode Obedska bara lučno se prostire između sela Obrež i Kupinovo. Njenim potkovičastim koritom dugim 14 km davno je tekla reka Sava, koja je, napustivši ga, formirala dva najtipičnija meandra na čitavom svom toku, Orlaču i Kupinski kut. Ovaj čuveni barsko-močvarni kompleks je drugo u svetu zvanično zaštićeno prirodno dobro. Najveću vrednost bare čini autentični splet mrtvaja, bara, okana sa još uvek očuvanim specifičnostima  kao što su: stoletne mešovite šume hrasta lužnjaka, kolonija ptica močvarica i brojne prirodne retkosti. Ovo je carstvo ptica, ptičja metropola sa 222 ptičje vrste.


Slaviša vodi pola grupe na katamaran

dok druga polovina gleda film o Obedskoj bari.


Čeka nas Obrežje, restoran „Mali raj“ i  solidan ručak


A može se i zaplesati


Nazdravimo za sve lepo!


Bojčinska šuma, carstvo jelena, divljih svinji, lisica.


Pauza uz vatricu za kafu i knedle sa šljivama


Recituju Slobodan i Mileta (snimila Slavica Berić)


Vraćamo se sa surčinske strane aerodroma.


(Slika i piše prim. dr Anka Stanojčić, pomogle Zorica Bogosavljević i prim. dr Ljiljana Surić Lambić)

IZLET KREIRALA I REALIZOVALA

Slavica Berić

Novinar –  član predsedništva IZLETNIK-a