Program

AKTIVNOSTI “IZLETNIKA” U 2018. GODINI

 

 

 

OKTOBAR

DURMITOR- ŽABLjAK- PLjEVLjA- OSTROG
DURMITOR – nalazi se na severozapadu Crne Gore. Najviši vrh je Bobotov kuk visok 2.523 metara. Smatra se da ime Durmitor potiče od keltskih reči „dru mi tore“ koje znače „planina puna vode“.Nacionalni park Durmitor obuhvata osnovni masiv planine sa kanjonima Tare, Drage i Sušice i gornji deo kanjonske doline Komarnice, zauzimajući površinu od 39.000 ha. Posebnu draž daje 18 ledničkih jezera, nazvanih gorske oči, na visinama iznad 1500 m. Najveće i najatraktivnije je Crno jezero.
Brojni su ostaci praistorijskog doba kao što su tumule (grobne humke), koje svedoče o boravku Ilira na ovom prostoru, iz rimskog vremena ostali su cipusi, kameni mostovi, karavanski putevi a iz srednjevekovnog perioda su ostale nekropole sa stilizovanim stećcima, ruševine turskih mostova i karaula duž stare crnogorsko-turske granice, razvaline drevnog utvrđenja Pirlitor iznad Levera. Ovde postoji i veliki broj značajnih manastira, naročito iz perioda od 14-16. veka.
Prlitor – Momčilov grad- 8 km od Žabljaka, na ivici Jezerske visoravni na Durmitoru, na uzvišenju, visoko iznad Tare, nalaze se ostaci srednjovekovnog grada Pirlitora, dostupni samo terenskim vozilima, zbog čega je neizvesno da li ćemo moći da ga posetimo. U istorijskim izvorima se Pirlitor ne pominje, ali se veruje da potiče iz 14. veka i da ga je podigao Sandalj Hranić Kosača, bosanski vojvoda koji je do 1419. bio najmoćniji velikaš bosanske države.
Pirlitor je poznatiji po epskom junaku vojvodi Momčilu iz narodne pesme „Ženidba kralja Vukašina“.Prema legendi Momčilo je imao krilatog konja Jabučila, mač sa očima, i bio je nepobediv. Dok je vojvoda Momčilo jahao konja Jabučila, niko nije mogao da mu naudi, niti je ičija sablja mogla da ga sustigne. Veliki junak je umro zbog izdaje svoje žene, lepe Vidosave.
ŽABLjAK- nalazi se u središtu nacionalnog parka Durmitor, na 1456 m nadmorske visine što ga čini najvišim urbanim naseljem u jugoistočnoj Evropi. Okružen je sa 23 planinska vrha od preko 2200 m, 18 planinskih jezera i kanjonom rekeTare, najdubljim u Evropi. Prvobitni slovenski naziv grada je bio Varezina voda, verovatno zbog jakog izvora pitke vode, oko koga se formiralo naselje. Prema predanju ime Žabljak potiče od žaba koje žive na lokalitetu Otoke i koje svake godine svojim kreketanjem najavljuju dolazak proleća. Grad dobija službeni naziv Žabljak 1870. godine.
Saborna crkva Svetog Preobraženja- izgrađena 1862. godine
Spomenik žrtvama fašizma- na spomeniku su urezana imena 14752 osobe koje su izgubile život tokom Drugog svetskog rata.
PLjEVLjA – istoriju grada odlikuje bogato istorijsko i kulturno nasleđe Ilira, Rimljana, Slovena, Turaka i Austrijanaca koji su ga kroz vekove osvajali i otimali međusobno. Najstariji tragovi naselja Ilira potiču iz 3. veka pre nove ere, a da su i Rimljani ovde boravili svedoče is¬kopine grada Municipijum S u Kominima iz 2. veka nove ere. Pljevlja je tačka spajanja hrišćanstva i islama. Ovde su najlepši spomenici ove dve religije na prostoru Jugoistočne Evrope koji čine simbole grada manastir Sveta Trojica i Husein pašina džamija.
Nedaleko od centra grada nalazi se jedan od najlepših gradskih parkova u Crnoj Gori, a prve sadnice u čuvenoj Milet bašti posadili su Austrougarski vojnici.
Manastir Sveta Trojica- nalazi se na oko kilometar od centra Pljevalja, okružen bujnim zelenilom i mirom koji žubor reke Biserke. Prvi pisani pomen datira iz 1537. godine, kada ktitori zidaju najstariji deo hrama – naos i oltarski prostor, a manastir je dobio svoj konačni izgled 1875/76. godine. U 16., 17. i 18, veku manastir je bio značajan prepisivački i književni centar. Manastirska biblioteka poseduje više primeraka vrednih rukopisnih iluminiranih knjiga, kao i retke primerke štampanih knjiga, Tu se čuvaju i vredne knjige na pergamentu i papiru iz 13. i 14. veka. U riznici Manastira, su vredni dragoceni predmeti od srebra, zlata, drveta, vredna zbirka ikona, srebrom okovan štap Svetog Save i druge vrednosti.
Husein Pašina Džamija – podignuta je 1569. godine po planovima neimara Hajrudina, koji je gradio i čuveni most u Mostaru i nalazi se u samom centru grada. Zadužbina je Husein-Paše Boljanića, carskog vezira, namesnika Bagdada, hercegovačkog sandžaka i Bosanskog elajeta, poreklom iz sela Boljanića kod Pljevalja. Husein pašina Džamija predstavlja jedan od najlepših i najskladnijih sakralnih spomenika islamske arhitekture na Balkanu. Minaret je visok 42 metra, ima nekoliko kupola za koje je mermer dopreman iz Aleksandrije. U džamiji se čuvaju neki od najlepših islamskih rukopisa, više vrednih starih knjiga i misirski ćilim star preko 400 godina. Posebno je značajan Kuran iz 16. veka pisan arapskim pismom i ukrašen minijaturama sa pozlatom. Pored džamije se nalazi i lepo izrađen šedrvan i Sahat kula visine 25 metara, što je čini jednom od najvećih na Balkanu.
Hram Svetog Velikomučenika Georgija- opština Pljevlja je 2001. godine ustupila Mileševskoj eparhiji 2,5 hektara zemljišta kada je započeta izgradnja hrama Svetog Velikomučenika Georgija u pljevaljskom naselju Guke 2011. godine patrijarh srpski Irinej sa arhijerejima Srpske pravoslavne crkve osveštao je hram Svetog Georgija koji je drugi po veličini u Crnoj Gori kada su u pitanju pravoslavne svetinje.
Municipijum „S“ je arheološki lokalitet rimskog grada, poznatog u stručnoj lteraturi pod tim imenom, koji se nalazi 2 km jugozapadno od Pljevalja u selu Komini. Neki naučnici smatraju da je ovde bio lociran jedan od najvećih gradova rimske provincije Dalmacije, čije je ime sada nepoznato, ali se po početnom slovu S, zbog čega je lokalitet dobio naziv Municipijum S. Ispod tankog sloja zemlje, leže konture rimskog grada sa bedemima, monumentalnim građevinama, ulicama i nekropolama. Detaljnija arheološka iskopavanja izvršena su na samo dve pronađene nekropole koje su iscrpno proučene, a obe datiraju između 2. i 4. veka naše ere. U njima su pronađeni predmeti vezani za rimsku religiju, kulturu, ekonomiju. Najpoznatiji eksponat toga vremena je stakleni pehar Dijatreta, obavijena plavom staklenom mrežom i natpisom „Vivas Panelleni bona“ ispod oboda.Sav pokretni materijal sa ovog nalazišta smešten je u zavičajnom muzeju u Pljevljima.
MANASTIR OSTROG – posvećen je Svetom Vasiliju Ostroškom. Nalazi se na području Bjelopavlića, pripada opštini Danilovgrad i smešten je u okomitoj steni, sa koje se pruža pogled na ravnicu Bjelopavlića. Osnovao ga je hercegovački mitropolit Vasilije u 17. veku koji je tu i sahranjen. Kasnije je kanonizovan. On je Svetac Čudotvorac. Telo mu počiva u ćivotu u pećinskoj crkvi. Sam manastir je obnovljen 1923—1926. godine, posle požara, kojeg su bile pošteđene pećinske crkvice.
Crkva Sv. Vavedenja – nalazi se u donjem manastirskom nivou i oslikana je freskama krajem 17. veka.
Crkva Sv. Krsta se nalazi u gornjem manastirskom nivou i nju je živopisao majstor Radul prilagođavajući freske prirodnom obliku stena. Pored manastira postoji i Donji manastir Ostrog.
Crkva Svetog mučenika Stanka podignuta je 2005. godine između donjeg i gornjeg manastira, i tu se čuvaju ruke Mučenika Stanka (Aleksića). Bio je čoban koga su Turci mučili i ubili jer im nije pokazao put kojim su pobjegli njihovi protivnici. Nakon otkopavanja njegovog groba ruke Svetog mučenika Stanka su bile očuvane.

 

 

 

ZAVIČAJ CARA GALERIJA, HAJDUK VELjKA, ČUČUK STANE, STEVANA STOJANOVIĆA MOKRANjCA I BOŽANSKOG NEKTARA

NEGOTIN – nalazi se na tromeđi Srbije, Rumunije i Bugarske. U istoriji srpskog naroda poznat je kao junački grad iz Prvog srpskog ustanka kada je mesto sa celom nahijom držao pod svojom vlašću Hajduk Veljko Petrović.

Srpska pravoslavna crkva – sagrađena 1803. g. Crkva Sv. Trojice u Negotinu osvećena je 1876. g. Živopis crkve uradili su 1901. g. akademski slikar Stevan Todorović sa suprugom Poleksijom, Milisav Marković i Pavle Čortanović.

Hajduk Veljkova barutana – se nalazi iza crkve Sv. Trojice, i datira iz vremena Prvog srpskog ustanka. Podignuta je za čuvanje baruta, što je uslovilo i njeno graditeljsko rešenje, jer je ukopana u zemlju. Ova barutana jedini je svedok legendarnih borbi ustanika, koji su radije dali svoje živote nego svoju slobodu i svoj grad.

Todorčetov konak – Najstarija varoška kuća u Negotinu, poznata i kao Konak Kneza Todorčeta. Podignuta je polovinom 19. Od 1997. g. nosi naziv legendarnog branioca Negotina Hajduk Veljka.

Muzej Krajine – osnovan je 1934. g. Ideja o osnivanju Muzeja začeta je prilikom obeležavanja stogodišnjice oslobođenja Timočke Krajine od Turaka. Stalna postavka je arheološka, istorijska i etnološka.

Rodna kuća – našeg kompozitora Stevana Mokranjca ima status spomenika kulture od velikog značaja. Nastala je sredinom 19. veka, a 1964. g. adaptirana za potrebe memorijalnog muzeja.

Manastir Bukovo – predanje govori da je iz 15. veka. Posvećena je Sv. Nikolaju Čudotvorcu. Pripada moravskoj školi. U manastirskim vinogradima gaji se crna tamjanika (degustacija).

Rajačke pivnice – nalaze se na brdu Rajac, okružene vinogradima iz kojih se dobija božanski nektar. To je skupina kamenih, vinskih podruma gde „živi vino”. Ručak–specijaliteti istočne Srbije (Babejićev kačamak, belmuž, vurda itd.).

ZAJEČAR – nalazi se na ušću Crne reke u Timok. Njegov značaj potiče od vremena kada Srbi dižu bune protiv Turaka.

Muzej – nalaze se eksponati iz antičkog doba sa lokaliteta Feliks Romulijana, istorijska i etnološka zbirka.

Konak Radul bega – etno-zbirka – sa zbirkom narodnih nošnji i nameštajem iz 19. veka.

Spomen kosturnica –borcima iz Zaječara 1941–45, pored koje se nalazi spomen kosturnica palim crvenoarmejcima.

Bastioni jedinstveni fortifikacioni sistem – prsten odbrane koji čini osam utvrđenja izgrađenih u 19. veku. Temelje sistema postavio je Hajduk Veljko u vreme Prvog srpskog ustanka, po naređenju vožda Karađorđa da se duž rečnog korita Timoka, izgrade šančevi radi odbrane od mogućeg turskog napada. To su bila zemljana utvrđenja sa grudobranima ojačanim drvenim gredama – palisadama. Unutar šanca bile su zemunice za čuvanje džebane i hrane i kolibe za smeštaj stražara i stalne vojne posade vojnika – ustanika. Po okončanju srpsko-turskih ratova 1876–1878. godine, radovi na bastionima su intenzivirani, ozidani su stari a podizani su i novi. Bastionski sistem na obodu zaječarske kotline završen je do početka Balkanskih ratova 1912. i 1913. godine. Nakon Drugog svetskog rata bastioni su zaboravljeni i prepušteni zubu vremena. Tajnu bastiona čuvaju šumarci i zaborav, jer, nijedno od ovih utvrđenja nije pod zaštitom Zavoda za zaštitu spomenika kulture,

FELIKS ROMULIJANA – antički grad koji je podigao rimski car Galerije između 293. i 311. g. n.e. Nazvao ga je po svojoj majci Romuli.

MALO CRNUĆE – SMOLjINAC – KULA – MANASTIR BRADAČA –
ERGELA LjUBIČEVO

MALO CRNIĆE Nalazi se u dolini reke Mlave u plodonosnoj ravnici Stig. Raniji naziv je bio Donje Crniće. Po turskom defteru iz 1476. Crniće je bilo najveće selo nahije Lučica (nekadašnje srednjovekovne župe Braničevo).
Crkva Svetog Ignjatija Bogonosca podignuta je 1892. godine zaslugom industrijalca Antona I. Bajlonija, o čemu svedoči i natpis na mermernoj ploči iznad zapadnog portala. Iz njega saznajemo da je crkva završena 1892. god. Crkva je proglašena za spomenik kulture. Izuzetno vrednu slikarsku celinu čini deset ikona raspoređenih u tri zone na nižoj oltarskoj pregradi izvedenoj u klasicističkom duhu, rad jednog od najznačajnijih predstavnika srpskog romantizma Steve Todorovića i majstora njegove slikarske radionice. Živopis u crkvi radio je slikar Dominik. Od pokretnih ikona posebno su vredne: dve priložničke ikone Ane i Antona Bajlonija, ikona Uspenja Bogorodice, rad Žive Radaka iz 1894. godine koju je crkvi darovao Stojan Stojićević i ikona Svete Trojice, rad požarevačkog slikara Živka Pavlovića.
U porti se nalaze zvonik podignut 1906. godine i spomenik palim ratnicima u ratovima za oslobođenje Srbije.
SMOLjINAC – naziva se još i „Selo mrtvih“ zbog gradnje velelpnih grobnica podignutih kao kuće različitih boja. Iz iz ovog sela otišao je veliki broj stanovnika na rad u inostranstvo. U rodnom kraju zidaju prave dvorce kao kuće u koje dolaze jednom godišnje na odmor.
Crkva Svetih Petozarnih mučenika-podignuta je 1847. god. na temeljima starije crkve. Iz natpisa na severnom zidu naosa se saznaje da je crkvu gradio majstor Anastas Naumović iz Ohrida. Crkva je izgrađena u klasicističkom duhu, kao jednobrodna građevina sa polukružnom oltarskom apsidom u širini broda na istoku i zvonikom na zapadu. Živopis i ikone na oltarskoj pregradi uradili su slikari iz Požarevca. 2016 god u ovu crkvu je donešena kopija ikone Bogorodice Mlekopitateljice dar manastira Hilandar
U porti se nalazi nekoliko nadgrobnih ploča i starih kamenih spomenika u obliku krsta iz prve polovine 19. veka. Pored njih je podignut i spomenik palim ratnicima iz ovog kraja za oslobođenje Srbije u ratovima 1912-1918. godine. Izveden je u crnom mermeru, u vidu obeliska sa dvoglavim orlom na vrhu.
Jezero Zmajevac nalazi se u blizini manastirišta Zmajevac u ataru sela Smoljinac. Zbog bogatstva ribom jezero privlači brojne pecaroše.
Manastirište posvećeno Sv. Petki- u postojanje davne svetinje u smoljinačkom ataru, na mestu koje se i dalje zove Manastir,veruju svi iz ovog kraja. Mada nema nikakvih vidljivih tragova crkve, niti postoje ikakvi zapisi i natpisi koji bi potvrdili da je tu postojala bogomolja, sam naziv manastir ubedljivo govori da je on tu zaista bio.Manastirište posvećeno Svetoj Petki nalazi se u predelu koji se odvajkada zove Zmajevac, pa se i u narodu često pominje manastir Zmajevac.
Manastir je slavio Sv. Paraskevu i Sv. Vratolomeja i Vrnavu. Na Sv. Paraskevu, svake godine se kraj izvora okuplja mnoštvo sveta iz Smoljinca, Kobilja, Šapina, Zabrege. Tu se takođe reže kolač i na Sv. Vratolomeja i čini litija.
Na mestu gde se nalazio manastir i danas je mnogopoštovana sveta i lekovita voda na koju dolaze stanovnici Smoljinca i svih okolnih sela jer svi veruju da ta voda leči od bolesti očiju i da jača organizam.
KULA – naselje u opštini Malo Crniće u Braničevskom okrugu.
Manastir bradača – nalazi se u ataru srednjevekovnog pazarnog mesta Kula, jednog od najbogatijih naselja u Braničevu u to vreme. Nastao u približno isto vreme kada i manastir Zaova, srušen od strane Turaka, Manastir je obnovljen tek krajem 20. veka, na postojećim ruševinama i temeljima starog manastira. Manastir Bradača je okupljao prepisivače i predstavljao značajniji verski i kulturni centar. Veliki broj knjiga nestao je u turskim pljačkanjima i paljenjima i srpskim bežanijama i seobama.
Najstariji pisani pomen potiče iz 16 veka, kada je manastir bio „živ“ i aktivan. Kada ga je krajem 17 veka posetio patrijarh Arsenije Čarnojević, bio je pust i u ruševinama. Narodno predanje vezuje ovu svetinju za stradanje sestre Jelice, a ono se pripisuje vremenu kneza Lazara. Veruje se da je manastir nastao na mestu gde je pala njena brada. Slično Zaovi i Bradači i ostali manastiri koji su nastali u braničevskom kraju dobijali su imena prema delovima tela rastrgnute sestre Jelice, manastiri: Sestroljin i Rukumija.
ERGELA LjUBIČEVO- jednu od najstarijih ergela osnovao je 1860. god. knjaz Miloš Obrenović na poljoprivrednom imanju „Morava“, pored Velike Morave. koje je oduzeo Turcima Nastala je sa ciljem da se unapredi konjarstvo od najboljih konjskih rasa. Kasnije, njegov sin Mihailo ovom posedu na 300 hektara površine daje ime „Ljubičevo“, po svojoj majci, kneginji Ljubici.U Ljubičevu je podignut Ljubičin konak, kao i nekoliko štala gde je knjaz držao svoje konje. Ergela je početkom 20. veka izrasla u instituciju evropskog ranga i imala je oko 500 grla. Proslavila su je grla Ljubičevac, Kastor, Ramoz, Hajdžan. Spomenik podignut grlu Ljubičevac, koji je osvajač „Tripl krune“ (nepobeđen galoper), nalazi se u centru ove oaze mira i tišine gde su i brojne staze za šetnju. Ergela je dva puta rušena i ponovo obnovljana u ratovima koji su pogodili ove kraje u prvoj polovini 20. veka. Posle Drugog svetskog rata Ljubičevo postaje vojna ergela, ali već 1951. godine gubi ovaj status zbog osavremenjavanja vojske.
Ljubičevske konjičke igre.- su prvi put održane 1964. godine u Požarevcu. Jedan od razloga osnivanja je bio orijentacija ergele ka turizmu, pošto je Ljubičevo 1951. godine prestalo biti vojna ergela. Danas se Ljubičevske konjičke igre održavaju prvog vikenda u septembru i prethode im svečani defile i karneval kroz jezgro Požarevca kao i drugi kulturni događaji.

VLAKČA – MANASTIR PRESVETE BOGORODICE – STRAGAR

Priča o Mihajlu Petroviću, prvom srpskom pilotu i Dušanu Miloševiću, jednom od prvih srpskih olimpijaca
VLAKČA- nalazi se podno planine Rudnik, između Kragujevca i Topole. U Vlakči, na mestu Sigi postojao je rimski hram u čijoj blizini je nađen novac Septimija Severa i Justinijana I. Vlakča se u istorijskim izvorima prvi put pominje u turskim defterima iz 1628/9. i 1639. god.. U austrijskim popisima iz prve polovine 18. veka Vlakča se takođe pominje kao naseljeno selo, a ucrtana je i na Epselvicovoj karti iz 1718. godine.
Izvor u Svetinji. – nalazi se na manjoj nizbrdici i stari domaćini kažu da, u najvećim sušnim godinama, nije prestajala voda da teče. Prošlost izvora obavijena je velom tajne po pitanju ko je zaštitnik svete vode. Kazivanja govore da je izvor povezan sa imenomSv. Petke, kao i čuvena “Gradina” iznad Vlakče u planini, na kojoj, kada se udari nečim po površini zemlje čuje kako odzvanja u podnožju planine. Meštani govore da je nekada Karađorđe dolazio na čuveni izvor da se umije i pomoli Bogu.
Najverovatnije, da novčić koji je pronađen kod izvora, iz 1807. god. povezan je nekako sa imenom Karađorđa i sa “Gradinom”, za koju kažu, da sa spoljne strane postoje alke od nekadašnjih brodova, koji su ovde bivali. Ko je “Gradinu” sagradio, kome je posvećena i ko je sve na izvor dolazio ne zna se. Ono što se zna, to je, da voda najviše pomaže za isceljenje vida, onom ko joj sa verom pristupi i supružnicima koji nemaju dece.
Mihailo Petrović, rođen u Vlakči 1884. godine, bio je srpski pilot sa pilotskom dozvolom broj 1. Prvi srpski pilot koji je izgubio život na borbenom zadatku. Pripadao je prvoj grupi od šest srpskih pilota školovanih u Francuskoj 1912. godine. Poginuo 1913. godine u Balkanskom ratu, za vreme izviđanja Skadra.
Na zahtev porodice, posmrtni ostaci narednika Petrovića, sa Cetinja, preneti su 1931. godine u Beograd na Novo groblje, gde i danas počiva. Vlakča neguje uspomenu na svog heroja.
„Izbor najlepšeg dvorišta“- Ne zna se kada su domaćini tačno počeli da sa velikom ljubavlju posvećuju pažnju travnjacima i cvećnjacima, ali sada, kada neko dođe u Vlakču, ne može da ne primeti da su sva dvorišta uređena do poslednjeg detalja i veoma često po pravilima pejzažne arhitekture. Zato se tradicionalno u Vlakči održava ova manifestacija.
Manastir posvećen Vavedenju Presvete Bogorodice – današnja crkva koja je po nekim podacima podignuta 1873. godine, nalazi se na mestu gde se nalazio srednjovekovni manastir Rakovica. Nosio je ime po seoskom potoku u kome su se još u 20. veku videli ostaci stare crkve više puta rušene i obnavljane. U jednom zapisu iz 1662. godine pominje se kao crkva Vavedenje Bogorodice u Vlakči, pod Rudnikom. Manastir Vavedenje je zapusteo, verovatno, oko 1690. godine jer se tridesetih godina 18. veka ne spominje.
STRAGARI- nalazi se na obroncima Rudnika. Stragari se prvi put spominju 1476. god., u turskim popisima kao selo Stragar. Nalazi se na nadmorskoj visini od 250 metara. Nekada se ovo selo zvalo Srebrnica. Kroz Stragare protiče reka Srebrnica. Na desnoj obali Srebrnice nalaze se ostaci srednjovekovnog grada “Kulina”,, gde je bila srednjovekovna prestonica, despota Stefana Lazarevića. u kojoj je 1426.god. sabrao najviše predstavnike srpske vlastele i crkve, da bi za naslednika na prestolu proglasio svog sestrića Đurđa Brankovića.
U centru Stragara se nalazi spomenik Karađorđevom barjaktaru Tanasku Rajiću.
Na reci Srebrnici je poznata vodenica „Cicić”, dok gosti u Stragarima mogu da posete i atelje „Kuća Lazić” pravi muzej, u kojoj su izloženi predmeti stari više od sto godina, atelje „Carica” i „Špajz porodice Jovanović”.
U Stragarima se svake godine za Sv. Iliju, uz tradicionalni veliki vašar, održava manifestacija “Šumadijski dani šljive”, koja ima za cilj da pokaže sve voćarske potencijale ovog kraja. Tradicionalnan je postao i sportski memorijal “Dušan Milošević”, koji se organizuje u spomen ovog poznatog Stragarca.
Dušan Milošević- rođen je 1894. god. u Stragarim. Bio je svestran sportista koji se takmičio u atletici, plivanju ifudbalu, a bio je i jedan od osnivača BSK-a iz Beograda u kojem je i igrao fudbal.srpski i jugoslovenski sportista i olimpijac. Milošević i Dragutin Tomašević bili su prvi srpski olimpijci na Olimpijskim igrama 1912. održanim u Stokholmu. Milošević nije završio takmičenje jer je po nalazu bolnice u Stokholmu, gde je bio smešten, u njegovom telu pronađen arsen, što je značilo da je otrovan. U bolnici ga je posetio i predsednik Olimpijskog komiteta Pjer de Kuberten. Umro je 1967. godine u Beogradu gde je i sahranjen.
Stragari su poznati i po velikom broju manastira: Petkovica iz 13. veka, Blagoveštenje osnovano 1389. godine u vreme kneza Lazara i najpoznatiji manastir Voljavča iz 15. veka gde je 1805. godine održano prvo zasedanje Praviteljstvujućeg sovjeta, prve Vlade u obnovljenoj Srbiji, što je Stragarima dalo mesto u istoriji.
U Stragarima se nalazi Banja Voljavča okružena bukovim šumama, u kojoj se lečila i kneginja Ljubica. Prosečna temperatura vode je 24 stepena.

NOVEMBAR

VESELICA

SVINjOKOLj – «DIDINA KUĆA» – BAČ
BAČ – Prvi pisani trag o Baču, po kome je ceo deo Vojvodine dobio ime Bačka, nalazi se u pismu cara Justinijana Prvog iz 535. godine. Svoj uspon grad doživljava u 12. veku za vreme vladavine Arpadovića kada postaje čak i kraljevski grad u koji dolaze plemići i vladari na dogovore i skupštine.
Bačka tvrđava – na reci Mostongi, od 1338-1342. godine izgrađena je moćna tvrđava koja je bila značajna za odbranu grada. Tvrđava je imala oblik nepravilnog mnogougla sa kulom na svakom od uglova, a u njenoj sredini se nalazi branič-kula. Nakon Rakocijeve bune 1701. godine, tvrđava je zapaljena i razrušena. Ipak veličinu ovog zdanja moguće je sagledati i na osnovu njenih ostataka.
Franjevački samostan – nalazi se u centru Bača. Osnovao ga je 1169. godine viteško-monaški red templara,poznatiji kao krstaši. Nakon ukidanja ovog monaškog reda, samostan preuzimaju kaluđeri-franjevcima 1301. godine. Na period templara danas podseća samo zvonik i apsida, jer drugih tragova nema. Samostanska crkva je izgrađena u kasnoromaničkom i ranogotičkom stilu.
Manastir Bođani – nalazi se nedaleko od Bača. 1478. godine pored čudotvornog izvora kojim je i sam izlečio oči, trgovac Bogdan iz Dalmacije je osnovao manastir koji je po njemu i dobio ime. Pošto je manastir mnogo puta rušen, a današnje zdanje potiče iz 17. veka.
Manstirsku crkvu u baroknom stilu, je 1772. godine podigao bogati Mihajlo Temišvarlija iz Segedina, kao četvrto crkveno zdanje na istom mestu. Crkvu je živopisao Hristifor Žefarović, koji se smatra začetnikom modernog srpskog slikarstva. U konaku se nalazi bogati muzej sa starinskim gravirama, slikama i crkvenim posudama, a u jednoj prostoriji se nalazi čuveni lekoviti izvor.
«DIDINA KUĆA» – etno kuća je sagrađena početkom 20. veka. Kuća je opremljena i nameštena pokućstvom i nameštajem iz tog vremena, što nas vraća u doba topline zidane peći i mirisa bakine kujne. Pravo je zadovoljstvo ponovo videti ili prvi put se upoznati sa đermom, čardakom i drugim čarima ovog lepog mesta.

 

VOZOM NA „PRAZNIČNE ĐAKONIJE“ U VRŠCU

PRISUSTVOVAĆEMO MANIFESTACIJI „PRAZNIČNE ĐAKONIJE“ U VRŠCU GDE SE BIRA I NAJLEPŠI SLAVSKI KOLAČ

PUTOVAĆEMO VOZOM IZ BEOGRADA.
PRETHODNE PRIJAVE SU OBAVEZNE