Program

AKTIVNOSTI “IZLETNIKA” U 2018. GODINI

 JUN

BRODOM DO VINČE

Sa velikim zadovoljstvom i uživanjem plovićemo do jednog od najvažnijih arheoloških nalazišta u Evropi

VINČA- nalazi se na desnoj obali Dunava, na 19. km od ušća Save u Dunav. Arheološko nalazište se nalazi na lokalitetu Belo brdo. Bogat arheološki muzej otkriva tajnu dalekih vremena od pre 7000 godina i života ljudi vinčanske kulture koja se prostirala od Karpata na severu, do reke Bosne na zapadu, Sofijskog polja na istoku i Skopske kotline na jugu. Iako je istraženo samo 4 procenta nalazišta, zna se da su vinčanci imali organizovane, urbane nasobine, da su bili vešti zanatlije i da ratove nisu vodili.

BUGARSKA

OBILAZAK SEVEROISTOČNOG DELA BUGARSKE, UPOZNAVANjE SA ARHEOLOŠKIM NALAZIMA, ETNOLOGIJOM, ISTORIJOM DRUGOG BUGARSKOG KRALjEVSTVA IZ 12. VEKA I ZNAČAJNIM GRADOVIMA OVOG DELA BUGARSKE

RUSE- VELIKO TRNOVO

POTREBNO JE DA OBAVEZNO PONESETE PASOŠ

 

 

 

ŠABAC – MAČVANSKI PRNjAVOR – MANASTIR ČOKEŠINA
Izlet posvećen junacima Prvog svetskog rata

ŠABAC- potiče iz 15. veka. Bio je stecište trgovaca iz Dubrovnika. 1459. god. zauzeli su ga Turci a pod Ugarima je bio od 1475-1521. god. Najveći napredak grada započeo je posle Drugog srpskog ustanka, pod upravom Jevrema Obrenovića, brata Miloša Obrenovića. 1914. godine bio je na samoj liniji fronta zbog čega je mnogo stradao u borbama. U spomen na te žrtve u gradu je podignut spomenik palima u ratovima od 1912-1918. godine. Za zasluge u Prvom svetskom ratu, Šabac je dobio tri najviša odlikovanja: čehoslovačkog belog orla, veliku Karađorđevu zvezdu sa mačevima četvrtog stepena i francuski ratni krst sa palminim grančicama kakav je dobio još jedino francuski grad Verden, zbog čega Šabac nazivaju srpskim Verdenom.
MAČVANSKI PRNjAVOR je do 1965, god. bilo sedište Opštine Prnjavor. U selu se nalazi Spomen kapela sa kosturnicom, koja predstavlja nepokretno kulturno dobro kao spomenik kulture od izuzetnog značaja.
MANASTIR ČOKEŠINA –prema predanju gradnju je započeo Miloš Obilić uoči Kosovskog boja, ali je saznavši za sinovljevu pogibiju, njegova majka prekinula gradnju rečima „Čok više! Prestajte sa radom.“ Gradnju je u 15. veku dovršio vojvoda Čokeša, mačvanski vlastelin. Manastir je više puta paljen i rušen, a zatim i obnavljan. 1823. Manastir je obnovio Miloš Obrenović. U spomen na 303 srpskih ustanika na čelu sa braćom Nedić stradalih 1804. god. u boju protiv 1000 Turaka kod Čokešine, 1890. godine podignut je kameni spomenik visok 5 m. Od 1830. godine u Manastiru se nalazi čudotvorna ikona Presvete Bogorodice Čokešinske.

PLOVIDBA KROZ ĐERDAPSKU KLISURU

– KAPETAN MIŠIN BREG
DONjI MILANOVAC – pogled na Dunav dočarava vam bokokotorski zaliv pa zato nije čudo da se taj deo Dunava naziva „Srpskim morem”.
ĐERDAPSKA KLISURA – je najduža i najveća klisura u Evropi. Nastala je pre mnogo stotina hiljada godina, razdvajanjem planinskog masiva Karpata. U taj rased ulilo se Panonsko more, koje je kasnije nestalo, a kroz 130 km dug kanjon danas teče Dunav.
Plovićemo kroz:
Gospođin vir – povezuje Ljupkovsku kotlinu na zapadu sa Donjemilanovačkom kotlinom na jugoistoku. Širina joj iznosi od 210 do 380 m, a odlikuje je veliki broj virova, po čemu je i dobila naziv. Vrtlozi prave velika udubljenja u koritu. Jedan takav dostiže dubinu od 82 m, čime predstavlja najveću dubinu u Đerdapu, što je čak i ispod površine Crnog mora.
„Veliki kazan”, čije je korito široko 150–170 m, a strmi, skoro vertikalni odseci dostižu i 300 m. U njemu su brojni vrtlozi čije dubine dostižu i 70 m. Nakon Velikog sledi
„Mali Kazan” – sa širinom korita 180 do 300 m. Klisura je usečena u starije i otpornije stene – povezuje Donjemilanovačku sa Oršavskom kotlinom. Korito Dunava je u ovom delu Đerdapske klisure najuže. Sa juga Kazan opasuje planina Miroč, a sa severa Munci Almažujuj.
Videćemo:
Trajanovu tablu – potiče iz vremena Trajanove ekspedicije protiv Dačana severno od Dunava, 100—103. Preko puta Trajanove table, ali sa rumunske strane, nalazi se statua Decibela, koja obeležava pobedu Rimskog carstva nad Dakijom.
Statuu Decibala – visoka je 40 m i najviša je skulptura isklesana u steni u Evropi. Bilo je potrebno 10 g. da se napravi, u čemu je učestvovalo 12 skulptora.
KAPETAN MIŠIN BREG – sa brda se pruža prelep pogled na đerdapsku klisuru. Tu se nalazi galerija na otvorenom „Čovek, drvo, voda” sa nekoliko stotina eksponata uzetih iz prirode, oblikovanih, sređenih i postavljenih u galeriji. Za ljubitelje dobrog zalogaja pripremaju se specijaliteti ovog kraja kao što je pohovana kopriva i slično.

FOTOSAFARI NA BELjANICI-ŽAGUBICA

BELjANICA- se nalazi u istočnoj Srbiji, jugozapadno od Žagubice. Najviši vrh je visok 1336 m. Obiluje kraškim pećinama, bistrim potocima, bujnom travom, bukovom i četinrskom šumom. Stanište je surog orla, bogata je raznovrsnom divljači. Na Beljanici se nalazi i reka Potajnica i prelepi Buk visok oko 30 m. Po želji pešačenje do vrha Beljanice, ili vožnja džipovima ili autobusom prilagođenim za uspon na planinski vrh. Ručak organizovan kao piknik u prirodi pored potoka. Poseta bačijama, branje lekovitog bilja, šumskih jagoda.
BANjA ŽDRELO- obilazak banjskog kompleksa koji poslednjih nekoliko godina predstavlja pravu turističku atrakciju Homolja. Geotermalni izvori homoljskog kraja omogućavaju olakšavanje tegoba nastalih iz različitih razloga.
ŽAGUBICA- gradić se nalazi na vrelu reke Mlave, koja izvire iz vrtače duboke 22 metra. Veruje se da je vrelo samo deo sifonskog izvora koji je dubok preko 70 metara. Žagubički kraj je poznat po jedinstvenim narodnim običajima, kultovima i mističnim obredima sačuvanim iz paganskih vremena.

JUL

RAZGLEDANjE BEOGRADA SA KATAMARANA I RUČAK U „MARINERU”

Beograd je uvek drugačiji, ali je poseban samo kada se gleda sa reke.

 

 

 

NEPOZNATO

FOTO SAFARI PO PEŠTERU- SRPSKOM SIBIRU

SJENICA – centar Pešterske visoravni u kome su srednjovekovni karavani, na putu iz Dubrovnika u Carigrad, odmarali konje i hranili ih senom. Nekada je ona, zbog snegova i velikih smetova, dobar deo godine bila odsečena od sveta. Kroz grad i u njegovoj neposrednoj blizini protiču četiri reke: Uvac, Vapa, Grabovica i Jablanica, od koji se formira Sjeničko jezero.
Srpska pravoslavna crkva – posvećena Sv. Petru i Pavlu iz 19. veka.
Džamija Sultan Valide – majke Sultana Abdul Hamida drugog. Sagrađena je u 19. veku. Na džamiji se nalazi kupola prečnika 15 m.
Pešterska visoravan – se nalazi iza sedam planina (Golija, Javor, Zlatar, Jadovnik, Ozren, Giljeva i Žilindar). Ovo je najveća visoravan na Balkanskom poluostrvu. Sa nadmorskom visinom od 1.150 m i površinom od 63 km2 ona predstavlja jedinstvenu očaravajuću, ni sa čim uporedivu prirodnu oazu u srcu Evrope. Zbog visokih snegova i niskih temperatura Pešter je poznat i kao srpski Sibir, a zbog nadmorske visine i velikog broja kulturnih i istorijskih spomenika, u nekim studijama su ga prozvali i srpski Tibet. Ovde je 26.1.2016. g. izmereno -38,5 stepeni ispod nule, najniži nivo od kad se meri temperatura u Srbiji.
Foto-safari po Pešteru – 3180 ha Peštera 30.12.2015. g. proglašeno za specijalni rezervat prirode – Peštersko polje. Ako bude mogućnosti posetićemo manastir Crnu reku i Tutin.
„Molitva” – gnezdo ljubavi beloglavog supa i vidikovac sa najlepšim pogledom na meandre Uvca.
Sjeničko jezero – plovidba.

ALEKSINAC – GORNjI ADROVAC -ĐUNIS

ALEKSINAC- pominje se u turskom defteru (popis naseljenih mesta) iz 1516. godine, ali sam naziv „Aleksinac“, po jednoj verziji vodi od nekog hajduka Alekse koji se kretao u okolini grada, a druga verzija kaže da je u obližnjem selu Kraljevu bio neki turski subaša koji je po ceo dan sedeo ispred svoje mehane, dok ga je neki Srbin, iz očigledne mržnje, svake večeri naglas iz šume psovao. Turčin iz osvete, unajmi nekog Srbina po imenu Aleksa da tog čoveka iz šume uhvati, što ovaj i učini i dovede čoveka iz šume Turčinu, a Turčin za uzvrat mu pokloni ogroman kompleks zemlje na kome se i današnji Aleksinac nalazi.
Aleksinac se nalazi na raskršću železničkih i drumskih puteva, još od rimskog doba kada je tuda priolazio Via militaris (vojni put) koji je vodio iz tadašnje Vizantije u tadašnju Gornju Meziju. Zbog svog položaja uvek je bio meta osvajača, od krstaša do Turaka, ali u isto vreme i put kojim su prolazili trgovci i putnici donoseći uticaj i evropske i istočnjačke kulture.
U bližoj okolini Aleksinca bila su dva srednjovekovna grada- istočno od Aleksinca,Lipovac, ispod planine Leskovik (tu je najstariji pravoslavni manastir u ovom kraju, sagrađen 1399. godine), a severno drugi srednjevekovni grad, Bovan, gde je kneginja Milica, držala rezervne magacine soli.
1839. god. na poziv Knjaza Miloša, u Aleksinac je stigao austrijski arhitekta Franc Janke koji je napravio prvi urbanistički plan u ovom delu Srbije.
Aleksinac je uvek bio na udaru ratnih zbivanja, od Timočke bune, preko oba svetska rata do NATO bombardovanja u kome je stradalo mnogo ljudi i centar grada.
Crkva svete trojice u Gornjem Adrovcu, je podignuta1903. god. na mestu gde je u srpsko–turskom ratu iz 1876. godine kao dobrovoljac poginuo ruski pukovnik Nikolaj Nikolajevič Rajevski, po kome jeTolstoj oblikovao lik Vronskog u romanu „Ana Karenjina“. Kao nepokretno kulturno dobro ima status spomenika kulture.
Na mestu pogibije pukovnika Nikolaja Rajevskog u Gornjem Adrovcu njegovi ratni drugovi su prvobitno podigli skroman spomenik koji se i danas nalazi ispred ulaza u crkvu. Mesto za gradnju crkve otkupila je srpska kraljica Natalija. U narodu je poznata kao šarena crkva ili crkva ljubavi ili ruska crkva, podignuta je po planovima i priloženim sredstvima grofice Marije Rajevske.
Manastir Pokrova Presvete Bogorodice – nalazi se u Đunisu varošici na levoj obali Južne Morave. Manastir je podignut na mestu, na kome se Presveta Bogorodica javila devojčici Milojki Jocić 24. jula 1898. godine. Devojčica Milojka imala je 13 godina. Sa krčagom je pošla po vodu na izvor. Kada je stigla do izvora, videla je Presvetu Bogorodicu, koja joj je rekla da će se na tom mestu isceljivati mnogi bolesnici i da se na tom mestu podigne Crkva. . Pored crkve nalazi se izvor svete vode.
Manastir Sveti Roman – nalazi se na desnoj obali Južne Morave. Nastanak ovog manastira vezuje se za deseti vek kada se na tom mestu upokojio Sveti Roman, učenik Ćirila i Metodija. Hrisovulja vizantisjskog cara Vasilija Drugog iz 1020. godine kazuje da je, zbog čudesnih isceljenja nad grobom Sv. Romana, podignuta crkva. Kasnije je tu osnovan manastir, koji je više puta rušen, opustošen i zapušten, a po prema predanju, posle prvog rušenja obnovio ga je sluga Kneza Lazara, pošto je u svetoj vodi manastirskoj našao isceljenje. Manastir je služio, kroz istoriju i kao utočište za siromašnu decu bez roditelja, kao škola i internat, kao bolnica, ali i kao štab srpske oslobodilačke vojske.

 AVGUST

GASTROFEST U STAROJ PAZOVI

NA MANIFESTACIJU ODLAZIMO GRADSKIM PREVOZOM. 
PRETHODNE PRIJAVE SU OBAVEZNE

 

 

 

SPLAVARENjE DRINOM

Prvi deo splavarenja- Ukrcavanje u čamce u Gornjoj Trešnjici. Plovidba najlepšim delom smaragdno zelene Drine u čijoj se bistroj vodi vidi i samo dno sa bogatstvom biljnog i životinjskog sveta. Odmor i ručak u prelepom etno selu Vrhpolje, na obali reke koje dočarava patinu prošlih vremena.
Drugi deo splavarenja- Nastavak plovidbe „ponosnom i plahovitom lepoticom“ sa pogledom na obale koje obiluju šumama, uvalama, plažama, sve do brda i stena podno planine Bobije gde se sakrila Ljubovija.

 

 

DVORCI VOJVODINE

Vlajkovac –predstavlja spomenik kulture od velikog značaja. Izgradio ga je 1859. godine grof Đerđ Močonji na svom imanju. Udajom, 1888. godine, grofica Georgina Močonji imanje i dvorac donosi u miraz poznatoj austrougarskoj plemićkoj porodici Bisingen-Nipenburga, koja ga je držala u posedu do Drugog svetskog rata. Dvorac je izgrađen u klasicističkom duhu, kao simetrična građevina većih dimenzija.
Nekada ograđeni kompleks, u koji se sa puta ulazilo kroz kapije od kovanog gvožđa, sadrži: birošku kuću, porodičnu grobnicu i kapelu porodice Bisingen na drugoj strani kanala Dunav–Tisa–Dunav, projektovani park (zaštićen kao spomenik prirode 1973. godine), veštačko jezero sa fontanom i skulpturom u sredini, potok i mostiće.
Hajdučica – sagradio ga je vlastelin Ištvan Damaskin de Nemeti 1829. god. 1901. god. preuredio ga je u klasicističkom stilu Lazar Dunđerski koji je postao novi vlasnik. Sledeći vlasnik postaje beogradski industrijalac Vlada Ilić, zet Lazareve ćerke Olge. On je najzaslužniji za predivan park oko dvorca jer je sa svojih putovanja donosio veliki broj neobičnog bilja i drveća.
Kapetanovo – nalazi se na putu između Plandišta i Zrenjanina. Dvorac u gotskom stilu, sagradio je velikoposednik Bela Botka 1904. god. Zbog velikih finansijskih problema dvorac je prodao Nemcu Maiju, čija se ćerka udaje za Milana Kapetanova po kome zamak nosi ime Kapetanovo.
Konak – podigao ga je 1827. godine grof Ladislav Danijel da bi u njemu provodio zime. Dvorac je impozantne veličine 52 sa 25 m, sa centralnim grejanjem, strujom iz agregata i vinskim podrumom sa stalnom temperaturom duž cele zgrade. Krov je pokriven izuzetno lepim lakiranim crepom od pečene keramike iz fabrike u Žombalju u Rumuniji. Kasnije je dvorac kupio beogradski fabrikant Vlada Ilić.
Jagodić- nalazi se u Starom Lecu, opština Plandište. Predstavlja spomenik kulture od velikog značaja. Podignut je 1835. god. za plemićku porodicu Jagodić, značajnu za kulturnu istoriju srpskog naroda u Vojvodini, jer su bili istaknuti članovi Matice srpske. Dvorac je akademski skladna građevina pravougaone osnove sa klasicističkim dekorisanim elementima. Manji dvorac u blizini služio kao gostinska kuća
Na imanju su bila dva uređena, projektovana parka: ispred dvorca -francuski vrt sa rundelama oivičenim šimširom i ružičnjakom, a iza dvorca-pejzažni engleski park koji prelazi u šumu koprivića u dubini imanja, koja je zakonom zaštićena kao prirodna retkost..
Veliki Gaj -najstarije naselje u opštini Plandište koje je postojalo u kontinuitetu od srednjeg veka (prvi put se spominje 1355. g. kao Gaj) do danas. Vlasnik srednjovekovnog Gaja bio je Petar Bok, sin Betlena Boka, kastelana Golubačkog grada. U 18. v. vlasnik Velikog Gaja postao je temišvarski spahija Josif Malenica, koji je 1781. godine tu sagradio kaštel, koji je srušen nakon Drugog svetskog rata. Na mestu kaštela je danas Dom kulture.
Na mestu gde je bila je najpre stara crkva (Sv. Arhanđela Mihaila),1854 g. zahvaljujući spahijinoj pomoći, sazidana sadašnja pravoslavna crkva, kojoj je po imenu njegovog umrlog sina, određen svetac Petrovdan (crkvena slava). U ovoj crkvi je i grobnica spahija Malenica, u kojoj su svi oni sahranjeni. 1965. god. pod zaštitu je stavljeno 13 ikona sa Carskim dverima koja pripadaju Srpskoj pravoslavnoj crkvi koja se i sama tretira kao posebna arhitektonska vrednost.
Prirodni spomenik kulture je veliki park smešten u centru naselja, nedaleko od crkve na površini blizu 5 hektara. Podignut je krajem 18. veka oko Kaštela spahije Josifa Malenice. Krajem 19. veka park je otkupio baron Ernest Danijel.

MAJDANPEK – RAJKOVA PEĆINA – KRAKU LU JORDAN

MAJDANPEK- rudarski grad koji se nalazi na prostoru Kučajskih planina, Homolja i Đerdapske klisure. Nalazi se na 350 m nadmorske visine. Iako zvuči neobično, 75% prostranstva ovog grada pokrivaju šume, zelenilo.
Crkva Svetih apostola Petra i Pavla- nalazi se u samom centru grada. Izgrađena je1856. godine po nalogu Kneza Aleksandra Karađorđevića, na predlog tadašnjeg ministra finansija koji je vodio radove na obnovi rudnika. Dvorski slikar Uroš Knežević napravio je plan crkve koju će kao svoju prihvatiti i pravoslavni i rimokatolici. Tako je nastala crkva u tzv. „Švajcarskom stilu“ koji je bio popularan u Evropi.
RAJKOVA PEĆINA- dobila je ime po čuvenom hajduku Rajku, za koga se prepostavlja da je živeo u 19. veku. On je po predanju danju bio mehandžija, noću je pljačkao turske karavane, a blago sakrivao u pećini. Za tim blagom se i danas traga.
Pećina pripada rečnim speleološkim objektima jer kroz nju protiče Rajkova reka koja se posle 900 m podzemnog toka pojavljuje na površini, spaja se sa Paskovom rekom i gradi Mali Pek, koji se posle nekoliko kilometara uliva u Veliki Pek. Pećina je bogata dvoranama, kadama, draperijama i ostalim pećinskim nakitom različitog oblika od snežno belog kristalnog kalcita.Ukupna dužina jednosmerne kružne staze za šetnju je 1400 m. A za sada je ispitano preko 2.300 m.
KRAKU LU JORDAN- jedinstveni arheometalurški antički kompleks nalazi se na ušću reke Brodice u Pek, i pripadao je rimskoj metalurškoj oblasti Metala Aurelijana. Objekat je na površini od 3,5 hektara podignut krajem 3. veka, na jednom brežuljku, dobro utvrđen bedemima širine do 2 m. Raspored prostorija je bio podređen osnovnoj nameni-preradi rude. Nalazi pokazuju da su ovde prerađivane rude bakra, gvožđa, srebra, da je dobijena vrsta mesinga, a nađeni su i ostaci kvarcno limonitne rude od koje se dobija zlato. Objekat je izgoreo krajem 4. veka u požaru.
Od pokretnog arheološkog materijala pronađene su alatke, žrvnjevi, žišci na visokom postolju za osvetljavanje prostorija, novac kao i delovi keramičkog posuđa za pripremu hrane. Otkrivene su četiri velike posude – pitosi u kojima je topljena ruda. Sve ovo danas se čuva u Muzeju rudarstva i metalurgije iz Bora. Moguće je da je u utvrđenju postojala i kovačnica, u kojoj je od metala dobijenog preradom, izrađivan gotov proizvod, na primer bakarne lampe.

 

MAKEDONIJA I ALBANIJA
(Veles, Prilep, Bitolj, Kajmakčalan, Prespansko jezero,
Ohrid, Struga, Sv. Naum, Elbasan, Tirana)
Putovanje posvećeno stotoj godišnjici od završetka Velikog rata i sećanjima na heroje koji svoje živote dadoše za odbranu slobode i časti svoje domovine i svojih domova